نشسته ام باز در فراق مهربانی دستهایت

بر روی همان سکوی شکسته بتونی

سکوت شب جاریست در التهاب لحظه ها

و سیاهی می رقصد با سوز آهنگ  زمان

چشمهایم بارانیست در زیر سایه بلند ابر نگاه

و دستهایم می لرزد از سوز درد

در دل سیاه زمستان پیر

آه

ببین باز عزاداره لحظه های بی تو مانده ام

در این سوی مرز بودن

ولی بر لبانم مهر سکوت جاریست

تا که شاید خاموشی شب ترانه باشد ممنوعه

بر این احساس زخمی

غروب بامداد 02/11/90